The Why of My Favorites (6)


 
 

เพราะอย่างนี้แหละฉันถึงได้รักแกไง…

เมื่อวันก่อนโน้น กลับไปบริบาลมารดาที่นิวาสถานบ้านหลังเก่า ที่จากมาได้สักพัก และได้กลับไปเจอ “เจ้าเกาลัด” สุนัขตัวเล็กพันธุ์ผสมชิวาว่า (ขนยาว) กับอะไรสักพันธุ์นึงก็ไม่รู้ ที่คิดว่ามันไม่ใช่พันธุ์แท้แม้ว่ามันจะมีลักษณะเหมือนกับต้นสายของมันมาก ก็เพราะดูนิสัยมันออกจะเถื่อนๆ ไม่เหมือนที่เค้าว่าไว้เท่าใดนัก เราเรียกมันว่า “หมาอินดี้” นิสัยก็คล้ายแมวมากกว่า แถมยังชอบกินปลาอีกด้วย ฮ่า ฮ่า…

ตอนนี้มันย่างเข้าวัยชราแล้ว เพราะมันอายุย่างเข้าปีที่ 8 แล้ว แต่ดูยังไงมันก็ยังเหมือนเดิม มันชอบเล่นเตะบอลมาก ไม่ยอมเหนื่อยไม่ยอมเลิกง่ายๆ เมื่อตอนมันยังหนุ่มๆ กว่านี้ เล่นเตะจนเอวคลากไปเลย เดี๋ยวนี้มันแก่ (เราก็แก่) ก็เหนื่อยเร็วขึ้น ในรูปที่เห็นเพิ่งได้ลูกบอลใหม่หวงมากเอามาไว้ข้างตัว เพิ่งหาซื้อมาได้หลังจากปล่อยให้เล่นฟัดลูกเก่าขาดรุ่งริ่งอยู่เป็นเดือน และถูกแม่บ้านเก็บโยนใส่ถังไปกับขยะ เหงาเลย…

กับเจ้าหมาตัวนี้ แม้ว่าฉันจะเลี้ยงและอำนวยการเลี้ยงมันมากะมือ แต่ฉันก็ไม่สามารถจะสั่งอะไรมันได้ (ฉันคงเลี้ยงสุนัขไม่เป็นน่ะ) และผู้หญิงทุกคนในบ้านไม่มีใครว่ากล่าวมันได้เลย ทั้งบ้านดูเหมือนมันจะยอมให้สามีฉันคนเดียว เหมือนมันยอมให้เค้าเป็น “จ่าฝูง” ส่วนคนอื่นๆ มันถือว่าเป็น “ลูกฝูง” เท่าๆ กะมัน เช่นเวลาเราหายไปหลายวัน กลับมาถึงบ้านมันก็จะเข้ามาเห่าแล้วหมุนตัวเหมือนลมสลาตัน เหมือนต่อว่าต่อขานว่า “เฮ้ย, ไปไหนมาตั้งหลายวัน ทำไมไม่รู้จักกลับมาบ้านมาช่อง ฮี่ธ่อ…..ดูซิเนี่ยไม่มีใครเล่นบอลด้วยเรยยย”

หรือบางทีเราไปนั่งเล่นที่ศาลา (ที่ที่มันยึดเอาเป็นที่นอนของมัน) มันก็จะมานั่งใกล้ๆ แล้วมางับมือเราเอาไปแทะเล่นในท่วงท่าทำนอง… “นี่ ไหนเอามือมาเล่นกันหน่อยสิ…” พอเราไม่เล่นด้วยมันก็จะทำท่า “ฮี่ธ่อ แค่กัดเล่นหน่อยก็ไม่ด้าย” แล้วก็สบัดก้นเดินไปนั่งสุดขอบศาลาซะ แต่เราก็รู้ว่ามันก็แคร์เราอยู่บ้างเหมือนกัน

เช่นวันหนึ่งเราไปธุระกลับมาตอนโพล้เพล้ สามีเค้าเล่นบอลกับมันไปแล้ว เห็นมันนอนหอบลิ้นห้อยอยู่กลางสนาม แต่พอมันเห็นเราเพิ่งกลับมานะ มันมองเราสักพัก ก็คาบบอลมาวางที่ขาตั้งท่ารอให้เตะ เหมือนกับบอกว่า “พี่ยังไม่ได้เตะใช่มะ มาจะเล่นด้วยอีกก็ได้นะ สงสาร…. ก็เมื่อกี้พี่ไม่อยู่ก็เลยเตะเล่นไปก่อน….มา มาเล่นกันเล่นอีกได้นะ” ไรทำนองเน๊ะ…ฮ่า ฮ่า กร๊ากกก

ตอนที่เราย้ายบ้านมาอยู่อีกหลังหนึ่ง เอามันมาด้วย แต่มันอยู่ไม่ได้เพราะมีหมาตัวยักษ์ใหญ่เป็นเจ้าถิ่นอยู่ที่นี่ มันนั้นถึงกับอ้วกแตกด้วยความเครียด เลยต้องพามันกลับมาบ้านเก่า อยู่กับยายดีกว่า มันกลับมาอยู่ที่เดิมอย่างมีความสุข เพราะมันเที่ยวผูกมิตรกับหมาใหญ่น้อยในซอยไว้หมดแล้ว เลยไม่เครียด เราก็หาเวลามาเยี่ยมและเตะบอลกับมันบ่อยๆ

มันเป็นหมาอินดี้จริงๆ!!!

This entry was posted in Health and wellness. Bookmark the permalink.

2 Responses to The Why of My Favorites (6)

  1. Sanyalak says:

    น่ารักจ๊ะ ยิ่งแก่ยิ่งน่ารัก ทั้งหมาทั้งคนเรย

  2. RK. says:

    คิดถึงเกาลัดจัง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s