The Why of My Favorites (9)


…ฉัน (เคย) ชอบเดินเพื่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไป…

คุณเคยได้เดิน เดิน เดินจนเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจในความเป็นมนุษย์ตัวตั้งตรงบ้างไหม???
ฉันเคยนะ… มันนานมากแล้วละ… แต่ยังจำความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี……
(ทำให้เดี๋ยวนี้รู้สึกไม่ค่อยเป็นมนุษย์เลย เพราะไม่ค่อยได้เดินมากนัก ด้วยข้ออ้างต่างๆ นานา และการผลัดวันประกันพรุ่งที่น่าเบื่อหน่่าย เช่น เดี๋ยวรอให้งานนี้เสร็จแล้ว จะเริ่มเดินอย่างเอาจริงเอาจังเลยนะ คราวนี้ แน่นอน ชัวร์!!! ก็ยังไม่ได้อีก ยังไม่ได้เริ่มอีก…)
 
ตอนเด็กๆ สมัยเรียนประถมมัธยม การเดินเป็นสิ่งธรรมดาสำหรับฉันค่ะ การเดินไป-กลับโรงเรียน-บ้าน ระยะทางประมาณ 4-5 กิโลเมตร ไม่มีปัญหา เพราะรถก็ไม่ค่อยมีวิ่งอยู่แล้ว ทุกคนต่างก็เดินกัน เดินไปเล่นไปสนุกทุกวัน ฉันจะชอบย่ำเท้าลงบนพื้นที่มีฝุ่นหรือทราย แล้วก็หันไปดูรอยรองเท้าบนพื้น ชอบฝากรอยรองเท้าของตัวเองไว้บนพื้น โดยเฉพาะรองเท้าใหม่ๆ ลายมันยิ่งชัดค่ะ… ฮ่า ฮ่า บ้าๆ ดี (ปรากฏว่ามักถูกเพื่อนตามมาลบออก…เพื่อนนะเพื่อนจำไว้เล้ยยย…อารมณ์ตอนนั้น)
 
เมื่อโตขึ้นมา โรงเรียนไกลต้องขึ้นรถประจำทางไปกลับ แต่บางวันก็ยังแอบทดลองเดิน เพราะอยากรู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่หากเดินกลับ เผื่อว่าจะประหยัดค่ารถเมล์ไว้ไปซื้อของอื่นได้ และเมื่อเรียนระดับมหาวิทยาลัย ก็ยังเคยตัดสินใจไม่ขึ้นรถ แต่เดินกลับบ้าน เพราะอยากจะเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไป… อยากจะเดินไป เดินไปคนเดียว เหมือนกับไม่มีวันถึงจุดหมาย อะไรทำนองนั้น..อารมณ์วัยรุ่นยุคโน้นน่ะ. (ในที่สุดก็กลับมานวดเท้าที่บ้านอยู่ดี)
 
และเมื่อครั้งอยู่ในวัยผู้ใหญ่ตอนต้น ช่วงที่ได้ไปใช้ชีวิตในป่าเขาอยู่ประมาณปีเศษ ร่วมกับขบวน Red Backpackers (คำศัพท์ของ นิมิต ศัลยา ผู้เขียน ลมหายใจแห่งขุนเขา…) ก็ได้เดินจนหนำใจ ได้เดินจนเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ตัวตั้งตรง (ก็ตอนนั้นเองแหละ) เพราะเดินเยอะมาก ไม่ได้เดินธรรมดา แบกเป้อย่างหนักอยู่บนหลัง บางครั้งยังแบกข้าวสารหรือสิ่งของอื่นๆ เดินข้ามเขาเป็นลูกๆ…
ตอนเดินแรกๆ ก็ธรรมดาๆ ยิ่งเดินๆ ไป ก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังจากลมหายใจของตัวเอง จังหวะของการหายใจเริ่มปรับกระบวนสอดคล้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับจังหวะของการเดิน ยิ่งเดินไปก็ยิ่งรับรู้ถึงพลังลมปรานที่แผ่สร้านไปทั่วร่างกาย ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มันเหมือนมัดเป็นเกลียวตวัดร้อยรัดร่างกายของเราให้เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างมีจังหวะ ไม่ว่าจะขึ้นสูงหรือลงต่ำ จังหวะสำคัญที่สุด ในเวลานั้น จะรู้สึกได้ว่า ร่างกายของเราเคลื่อนไหวไปอย่างสง่างามเหลือเกิน สมกับที่เกิดมาเป็นมนุษย์ตัวตั้งตรงอย่างแท้จริง…
และเมื่อถึงจุดที่พักเดิน เหงื่อที่โทรมกายจะช่วยทำให้เรารู้สึกเย็นฉ่ำเมื่อลมพัดโชยมา เป็นความรู้สึกที่ประทับไว้ในใจไม่เคยลืมเลย…
 
เอาละ พรุ่งนี้นะ ฉันจะเริ่มเดินอย่างเอาจริงเอาจังแน่นอน และจะไปให้ถึงจุดที่เคยประทับใจนั้นให้ได้ !!
This entry was posted in Health and wellness. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s